เมื่อคืนผมฝันถึงเพื่อนเก่า

เมื่อคืนผมฝันถึงเพื่อนเก่า ตั้งแต่ผ่านต้นปีมาอาการนึกถึงเพื่อนเก่าเกิดขึ้นหลายครั้ง มาในหลายรูปแบบ ทั้งฝัน อยู่ดีๆ ก็นึกถึงหรือชวนให้คิดเมื่อมีโอกาสได้ผ่านสถานที่ในอดีต ที่ต้องบอกว่านึกถึงเพราะเพื่อนหลายคนที่ผ่านมาในห้วงความคิดและความฝันเป็นเพื่อนที่ผมแค่รู้จักแต่ไม่สนิท บางคนเคยคุยด้วยแทบจะนับคำได้ ลองสำรวจอาการตัวเองแล้วพบว่าสาเหตุน่าจะมาจากหนังสือรุ่นที่หยิบมาจากบ้าน จำได้ว่าใช้เวลาอยู่นานเปิดดูรูป อ่านข้อความที่เขียนถึงบุคคลิกแต่ละคนในห้อง ย้อนคิดกลับไป เพื่อนบางคนที่เคยพูดคุยกันถูกคอและคิดว่าน่าจะสานสัมพันธ์เป็นเพื่อนที่ชวนให้คิดถึง ก็มีเหตุให้ผ่านเลยไปหรืออาจเป็นเพราะถูกเฉพาะคอผมไม่ถูกคอเพื่อนก็เป็นได้ มีเพื่อนคนหนึ่งผมอยากสนิทด้วยมากแต่ด้วยความอาย อวัยวะซึ่งติดตัวมาตั้งแต่เด็ก เวลาผ่านไปสามปีได้พูดคุยกันไม่ถึงร้อยประโยค จนวันสุดท้ายของชีวิตในโรงเรียน หลังพิธีจุดเทียนจบทุกคนเดินออกจากประตูโรงเรียน เพื่อนที่ผมอยากสนิทด้วยเข้ามาพูดกับผมว่า กลับบ้านทางเดียวกันกับเพื่อนอีกคนใช่ไหม ฝากดูแลด้วยนะ อาการที่เกิดขึ้นทั้งดีใจ เศร้าใจและแปลกใจ ดีใจที่ได้คุยกับคนที่ผมอยากคุยด้วย เศร้าใจที่ต้องจากโรงเรียนไปและแปลกใจกับเพื่อนที่ถูกฝากให้ดูแล ใจผมอยากจะยืนอยู่ตรงนั้นยืดเวลาคุยต่อให้นานที่สุด หวังไกลไปถึงจะพูดสิ่งที่อยากพูดออกไปแต่การพูดคุยกันก็จบเพียงแค่นั้น
ครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันเป็นวันสมัครสอบเข้ามหาลัย หลังสมัครเสร็จระหว่างทางกลับบ้านผมพบเพื่อนอีกครั้งบนรถเมล์ คิดเข้าข้างตัวเองคงเป็นเพราะสวรรค์กำหนด นั่งรถไปก็คิดไปว่าจะชวนคุยอะไรดี จะทำยังไงให้ได้คุยต่อวันหลัง คิดแล้วคิดอีก ผมรู้สึกเวลาผ่านไปไม่นานเพื่อนของผมก็ลงรถเมล์จากไป โดยที่ผมยังนั่งเหงื่อแตกและคิดหาเรื่องที่จะคุยค้างอยู่ในหัว คิดดูแล้วถ้าวันนั้นผมฉวยโอกาสจากทั้งสองครั้ง ได้พูดสิ่งที่อยากพูด ความรู้สึกนึกถึงในวันนี้อาจจะไม่มีแล้ว มีระยะห่างให้คิดเอาเองก็ดีเหมือนกัน
อนาคต....ขอให้ผมยังคงฝันถึง นึกถึง คิดถึงเพื่อนทุกคนตลอดไป