ย้อนนึกกลับไปตอนเด็กๆ ใครๆ ชอบบอกว่า การนั่งคุยกับเพื่อน ถึงเรื่องชีวิต เกมส์ การ์ตูน เรื่องลามกจกเปรตหรือหมกตัวอยู่บ้านเพื่อนทั้งวัน เป็นสิ่งที่กินเวลาชีวิตเราไปโดยเปล่าประโยชน์ มาถึงตอนนี้ผมเองกลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ทำและให้ความรู้สึกที่ดี ยิ่งนานวันช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับผม ผมรู้ดีว่า ตอนนี้ผมมีอิสระที่จะเลือก อยากทำอะไรตามใจไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแต่สิ่งที่ยากยิ่งกว่า คือความรู้สึกกังวลอยู่กับเรื่องเวลาแทบจะทุกนาที เหมือนต้องทำอะไรซักอย่างที่ทำไม่เสร็จซักที ผมไม่สามารถปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไม่นึกถึงมันได้อีก เวลาสำหรับความสุขตอนเด็กๆ อาจจะถูกย้ายจากตัวผมไปอยู่ในขวดแก้วแล้ว ทำได้แค่มองเห็นและนึกถึงเท่านั้นเอง
